Gil Scott-Heron, 1949 – 2011

Ίσως ο χειρότερος τρόπος ή λόγος για να επιστρέψει αυτή η στήλη...Σίγουρα δεν είμαι ο καταλληλότερος για να αποτίσει φόρο τιμής στον τεράστιο Gil Scott – Heron, αλλά πραγματικά θέλω να γράψω μερικά πράγματα.
Μια προσωπικότητα αμφιλεγόμενη, βουτηγμένη στις καταχρήσεις…και παράλληλα ταλαντούχος ποιητής, μουσικός, πρωτοπόρος, ο οποίος θεωρείται από όλους πατέρας της Hip-Hop & Rap μουσικής. Δυστυχώς τον ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα, είχα ακούσει κομμάτια του αλλά ποτέ δεν τον έψαξα. Ο λόγος που ασχολήθηκα μαζί του ήταν, όταν άκουσα για πρώτη φορά το τελευταίο του album – I ‘m New Here - . Κάπως έτσι άρχισα να ανακαλύπτω το μεγαλείο του.
Γεννημένος στο Chicago, εκεί έγραψε και τις πρώτες του νουβέλες (Small Talk at 125th and Lenox και The Nigger Factory, 1967 & 1968 αντίστοιχα), τις οποίες επεξεργάστηκε μουσικά με τον Brian Jackson. Αυτή ήταν η απαρχή για το Hip-Hop και τη Rap…ροή λόγου με “ρυθμική” μουσική στο background και ταυτόχρονα το σήμα κατατεθέν του Gil Scott- Heron.
Αποτέλεσε μια τεράστια προσωπικότητα για την Αφρό-αμερικάνικη κοινότητα, αφού ήταν ίσως, ο κυριότερος εκφραστής των πολιτικών και κοινωνικών της διεκδικήσεων. Στην πορεία, τα ναρκωτικά έπαιξαν τον δικό τους καθοριστικό ρόλο. “Μούδιασαν” τη σκέψη και τη λειτουργικότητα του, έτσι κάποια χρόνια έμεινε στο παρασκήνιο, ζώντας περιθωριακά. Χαρακτηριστικό τα 16 χρόνια που χρειάστηκαν για να κυκλοφορήσει νέο δίσκο, προτελευταία δισκογραφική δουλειά ήταν το – Spirits (1994) -. Σύνολο 15 studio albums, 9 live albums, 3 films (Black Wax, Word Up, The Paris Concert). Προσωπικά έχω σε περίοπτη θέση και τη remix έκδοση του – I ‘m New Here – από τον Jamie XX.
Αν κάποιος από σας αμφιβάλλει για κάποιον ανεξήγητο λόγο για το μεγαλείο του αρκεί να ακούσει μερικά κομμάτια όπως The Revolution Will Not Be Televised, New York Is Killing Me, I ‘ll Take Care Of You, No Knock, Me and The Devil…
Ελπίζω να τα πούμε σύντομα ξανά και όχι με αφορμή κάτι τέτοιο, σίγουρα θα έχουμε να πούμε πολλά για το Exit…

# 1 These New Puritans - Hidden

Κορυφαίο album για φέτος...το Hidden των These New Puritans. Προσωπικά τους θεωρώ πολυ καλό συγκρότημα, είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον μου και στη συνέχεια,πολύ γρήγορα,την εμπιστοσύνη μου απο τον πρώτο τους κιόλας δίσκο. Θυμάμαι τότε τυχαία τους ανακάλυψα και πραγματικά μου είχε κάνει εντύπωση το dance-punk ύφος τους. Στο δεύτερο τους album,πάνε δημιουργικά ένα τεράστιο βήμα παραπέρα.Πλέον οι συνθέσεις τους είναι ώριμες,με βάθος.Δεν μπορώ να προσδιορίσω σε είδος τη μουσική τους.Ίσως είναι Art Rock, λόγω δεξιοτεχνίας και επιπέδου.Γενικά άψογη δουλειά και ελπίζω να συνεχίσουν έτσι και ακόμα καλύτερα. Ήμασταν τυχεροί που είχαμε τη δυνατότητα να τους δούμε στην Ελλάδα,στο φετινό PlissKen Festival.Βέβαια η προσέλευση ήταν αποκαρδιωτική...Εννοείτε οτι προτείνω προς ακρόαση όλο τον δίσκο. Καλή μουσική χρονιά να έχουμε!!!

Πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα για τη τρίτη δισκογραφική δουλειά των Arcade Fire,όχι τόο για την ποιότητα του δίσκου,όσο για το αν είναι πλέον το αγαπημένο μυστικό των μουσικάντηδων...Δεν έχει νόημα αυτή η κουβέντα για μένα,προσωπικά θεωρώ το The Suburbs ένα πάρα πολύ καλό δίσκο,αλλά όχι τόσο καλό,όσο τα προηγούμενα δύο και ειδικά το debut album "Funeral".Παρ' όλα αυτά,χαίρομαι πάρα πολύ όταν πλέον βάζω κάποιο τραγούδι των Arcade Fire είτε σε κάποιο μαγαζί,είτε στην εκπομπή μου και οι ακροατές το γουστάρουν.Θεωρώ οτι και το ίδιο το συγκρότημα,αν δεν έχει κάποιο ανεξήγητο κόμπλεξ,η επιθυμία του θα έιναι να συγκινεί όσο το δυνατόν περισσότερους ακροατές.Μεγάλη κουβέντα που δεν είναι της παρούσης,ωραίος δίσκος που σε κερδίζει απο την πρώτη κιόλας ακρόαση.Κάνουμε υπομονή μέχρι τον Ιούλιο του 2011 που θα τους δούμε ζωντανά στην Αθήνα.."The Suburbs","Ready to Start","We Used to Wait", "City with No Children","Wasted Hours","Deep Blue","Modern Man" και φυσικά το "Month of May" είναι τα κομμάτια ποθ ξεχώρισα.

# 3 Motorama - Alps

Από τη Ρωσία με αγάπη...Οι Motorama μας έρχονται απο τη Σιβηρία και τις μακρινές κρύες στέπες και μας προσφέρουν απλόχερα τον καλύτερο Post-Punk φετινό δίσκο! Είναι σαν να ακούς Joy Division, καλό ή κακό,ο καθένας το κρίνει μόνος του...Προσωπικά ανυπομονώ για την εμφανισή τους στη Θεσσαλονίκη μέσα στον Απρίλιο.Μέχρι τότε σας προτείνω να ακούτε όλο το cd τους στο repeat.

# 4 Interpol - Interpol

Δεν χρειάζονται συστάσεςι οι Interpol. Οι ουσιαστικοί εκπρόσωποι του Post-Punk Revival αποτελούν μια απο τις κορυφαίες μπάντες του χώρου. Παρά την αποχώρηση του Carlos D η ηρεμία παραμέμει στο συγκρότημα.Σίγουρα δεν είναι ο δίσκος σταθμός,το ομώνυμο φετινό τους album.Παρ' όλα αυτά,όντας καθόλου αντικειμενικός (sic), Θεωρώ οτι κυκλοφόρησαν ένα απο τα κορυφαία φετινά albums.Δεν μπέρδεψα τα λόγια μου,ανοιχτά σημειώνω την υποκειμενικότητα μου...να σημειώσω οτι κανονικά στο νο.4 είχα τους The Black Keys,αλλά λόγω λάθος υπολογισμών τους άφησα εκτός 20άδας! Ξεχωρίζω τα "Lights","Barricade", "Memory Serves","All of the Ways","Try It On" και "Safe Without". Για άλλη μια φορά καταπληκτικές "μάυρες" μελωδίες,συνδυασμένες με ανάλογο χρώμα στίχους...

# 5 Crystal Fighters – Star Of Love

Το απόλυτο πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα! Αν είχα λεφτά θα τους έφερνα για συναυλία και ας έμπαινα μέσα! Τους γνώρισα μέσα απο μια συλλογή της Kitsune και το εθιστικό κομμάτι τους "I Love London". Ένας δίσκος 11 τραγουδιών που περιέχει μέσα τα πάντα.Οι ειδικοί ονομάζουν το είδος μουσικής τους Folktronica (sic). Άψογοι και απ' όσο διαβάζω στο Internet σχετικά με ότι αφορά τα live τους, είναι ξεχωριστά,από άποψη set list,συν ότι είναι απίστευτα δυναμικοί. Αναζητείστε τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Ακούστε τα "Solar System", "Xtatic Truth","In The Summer","Swallow", "Follow", "With You" και φυσικά τον ύμνο "I Love London".

# 6 Broken Bells – Broken Bells

James Mercer(The Shins) και Brian Burton a.k.a. Danger Mouse(Gnarls Barkley,Sparklehorse etc.) είναι το ντουέτο που αποτελεί τους Broken Bells.Δεν υπάρχει κάποιος που να ξέρω,να έχει ακούσει Broken Bells και να μην του άρεσαν. Έτσι απλά αποδεικνύεται η καθολικότητα και η αρτιότητα του δίσκου.Για μένα ανήκει στην κατηγορία των προσωπικών δίσκων,δηλαδή οι στίχοι και η μελωδία καταφέρνουν να κάνουν τον κάθε ακροατή να νιώσει ξεχωριστός,λές και έχουν γραφτεί γι' αυτόν και μόνο. Μοναδικός,η μια λέξη που τον χαρακτηρίζω...ακούστε τα "The High Road","Vaporize","Citizen","Trap Doors" και "The Ghost Inside".

# 7 The National – High Violet

Όσοι ξέρουν καλά τις μουσικές μου προτιμήσεις ενδεχομένως να απορρήσουν για το ότι βρίσκονται τόσο ψηλά οι The National. O λόγος απλός, το 2008 τους είδα live σ' ένα φεστιβάλ στο εξωτερικό και απογοητεύτηκα...Ίσως έφταιγε το οτι έπαιζαν μεσημέρι,ίσως δεν ήμουν εγώ σωστός, σημασία έχει οτι για αρκετό καιρό ήμουν κομπλεξικός και αφοριστικός,παρ' όλη την αδιαμφισβήτη αξία τους. Mea Culpa λοιπόν και νούμερο 7 δίσκος για το 2010, αυτός, των The National. Eπιβεβαιώνουν την αξία και το επιπεδό τους, με εκπληκτικές συνθέσεις και δυνατούς στίχους. Πιθανότατα αν δεν ήμουν τόσο κομπλεξικός να ήταν και νούμερο 1..."Anyone's Ghost","Bloodbuzz Ohio","England",
"Sorrow" και "Vanderlyle Crybaby Geeks".

# 8 Gil Scott-Heron – I’m New Here

Όταν είχε κυκλοφορήσει το προηγούμενο album του Gil Scott-Heron ήμουν 7 χρονών...16 χρόνια μετά κυκλοφορεί το I 'm New Here, η διάρκεια του λιγότερη απο μισή ώρα,ο χρόνος που χρειάστηκε για να ηχογραφηθεί κοντά στα 2 χρόνια. Πολλά νούμερα που ίσως δεν έχουν σημασία, πάντως ο 61χρονος κ. Scott-Heron έβγαλε ένα εκπληκτικό album,κατά τη ταπεινή μου άποψη. Υπό άλλες συνθηκές ίσως να ήταν το νούμερο 1, μάλλον δεν ωρίμασε αρκετά στο απαίδευτο κεφάλι μου,δεν είναι λίγο να συνδυάζεις έτσι μαεστρικά Trip-Hop,Soul,Electronica με λόγια βγαλμένα απο τη ψυχή.Δίσκος σταθμός για φέτος,έχετε υπόψη σας και τη remix εκδοχή του που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2011 απο τον Jamie XX (The XX).Αυτά. Πρόταση ακούστε όλο το δίσκο στο repeat...

# 9 The Roots – How I Got Over

Το 2008 είχαν κυκλοφορήσει οι The Roots τον τελευταίο τους δίσκο, 2 χρόνια μετά επιστρέφουν με την ένατη δισκογραφική τους δουλειά με τον καλύτερο τρόπο. Προσωπικά με ενθουσίασε το album How I Got Over και πυκνά συχνά ακούω,ή επιλέγω στα μαγαζιά που εργάζομαι τργούδια απ' αυτόν το δίσκο. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, καθαρό Hip-Hop με έντονα Soul στοιχεία. Ένα απίθανο κράμα, μια συνένωση που αρέσει στους περισσότερους.
Φυσικά δεν λειπούν και τα guests,όπως αυτό του John Legend. Ξεχωρίζω τα "Dear God 2.0", "How I Got Over","Now or Never","Doin' It Again","The Fire" και "Radio Daze".

# 10 O.Children – O.Children

Το όνομα είναι παρμένο απο το ομώνυμο τραγούδι του Nick Cave.Debut album για τους πιτσιρικάδες απο το Λονδίνο, έχοντας για frontman μια εξαιρετική φιγούρα...Στίχοι και ήχος αυστηρά Post-Punk σε εθίζουν άμεσα στη γνωστή "γλυκιά" μιζέρια. Προσωπικά μου θυμίζουν πολύ Joy Division,αλλά και ακατέργαστους Editors,Interpol κλπ Post-Punk Bands. Εξαιρετική πρώτη δουλειά και ελπίζω να υπάρχει συνέχεια,επίσης θα 'θελα να δω ένα live τους,μιας και τα reviews είναι εγκομιαστηκότατα..."Dead Disco Dancer", "Ezekiel's Son","Smile","Ruins","Radio Waves","Don't Dig"! Δίσκος διαμαντάκι με λίγα λόγια.

# 12 Miami Horror - Illumination

Δεν πρόκειται για τίτλο ταινίας θρίλερ, Αυστραλιανής παραγωγής...αλλά για το ντεμπούτο studio album των Αυστραλών Miami Horror. Τους ανακάλυψα ύστερα απο προτροπές φίλων και δικαίως επέμεναν να τους ακούσω. Synth Pop που σε μαγεύει και σε ταξιδεύει. Όσοι δεν τους έχετε ακούσει,σπεύσατε!!! Αναζητείστε το Limited Edition που περιέχει bonus disc με remixes άλλων συγκροτημάτων στα κομμάτια τους. Ακούστε τα "Holidays","Moon Theory", "Ultraviolet" και "I Look to You".

# 13 Foals – Total Life Forever

Δεύτερη,τρόπον τινά, συνεχόμενη ελληνική παρουσία...Συναντάμε τους Foals στο νούμερο 13, του ελληνοβρετανού Yiannis Filippakis. Να σας πώ την αμαρτία μου, τους Foals τους θεωρώ απλά τίμιους. Με τη δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά μου βάζουν τα γυαλιά, μουσικά θεωρώ οτι φτάνουν στην πρόωρη "ενηλικίωση" τους. Δουλεμένο, διαφορετικό και ώριμο album. Ξεχωρίζω, το εκπληκτικό "Spanish Sahara", "What Remains","Blue Blood","Miami" αλλά και το ομώνυμο "Total Life Forever".

# 14 SillyBoy - Played

Από τα καλύτερα albums που άκουσα φέτος. Ακόμη εκνευρίζομαι που δεν μπόρεσα να τον δώ Live στο φετινό ReWorks...O SillyBoy, περί ου ο λόγος, μας προσφέρει ένα υπέροχο pop album.Δεν θα πω οτι σπάνια βλέπουμε τόσο καλές ελληνικές δουλειές, διαφωνώ πλήρως, υπάρχουν ελληνικές δισκογραφίες που αν ζούσαμε σε μια φυσιολογική χώρα θα μας ήταν γνωστές. Βλέπε Inner Ear,Just Gazing,Archangel,All Together Now κλπ. δισκογραφικές. Τέλος πάντων, νούμερο 14 SillyBoy, ελπίζοντας να συνεχίσει έτσι και ακόμα καλύτερα, μιας και το ταλέντο περισσεύει και γενικά μακάρι το album του να βρεί την ανταπόκριση που του αξίζει. Ακούστε "Time Is All Mine", "Modern Boys,Modern Girls", "Death Before Disco","Only Waves".

# 15 Klaxons – Surfing The Void

Ξαφνιάζομαι πάρα πολύ που τοποθετώ στο νούμερο 15 τους Klaxons...Ο λόγος??? Παρ' όλο που παραδέχομαι οτι το debut album τους δικαίως κατέκτησε το Mercury Prize το 2007, η αλήθεια είναι οτι τους θεωρούσα ένα μετριότατο συγκρότημα. Όταν τους είδα στο Ejekt απλά τους θεώρησα οτι ήταν ένα τίμιο live και όταν πληροφορήθηκα φέτος για το νέο δίσκο τους μόνο με κολακευτικά σχόλια δεν το υποδέχθηκα...Όμως η αλήθεια είναι οτι οι τύποι κάνουν το βήμα παραπέρα, δυνοπάθησαν ως που να κυκλοφορήσουν το νέο τους δίσκο - λόγω δισκογραφικής- αλλά η αναμονή άξιζε. Στοιχεία Noise και electronic, αλλά και χαρακτηριστικές κιθάρες συνθέτουν αυτό το indie φετινο διαμαντάκι. Ξεχωρίζουν τα "Echoes","Twin Flames","The Same Space" και "Extra Astronomical".

# 16 Robyn – Body Talk

H Σουηδέζα Robyn από τον Ιούνιο μέχρι και την πρώτη Νοεμβρίου κυκλοφόρησε τη τριλογία Body Talk.. Η αλήθεια είναι οτι για αρκετό καιρό ήταν στα ψηφιακά μου αζήτητα αυτή η τριλογία, ως που ένα απόγευμα με αφορμή ένα video clip της Robyn στο youtube, απόφασισα να ακούσω και τα τρία albums. Συμπέρασμα...??? Μάθημα dance-electronica μουσικής! Με στίχους άλλοτε αφελείς και άλλοτε πιο προσωπικούς, η Robyn μας προσφέρει αρκετά διαμαντάκια, όσοι θέλετε και άλλη ώθηση για να την ακούσετε να αναφέρω οτι στην παραγωγή και των τρίων δίσκων συμμετέχουν ονόματα όπως οι Diplo,Röyksopp,Kleerup κ.α.
Ακούστε το Βody Talk pt. 3 μιας και εκεί περιλαμβάνονται 5 τραγούδια απο τα pt.1 και pt.2. Συνιστώ όλο το δίσκο ανεπιφύλακτα! Δεν γίνεται να μην χορέψεις,απλά.

# 19 Gorillaz – Plastic Beach

To τρίτο κατα σειρά album των Gorillaz χρειάστηκε ένα και πλέον χρόνο για να ηχγραφηθεί (Ιούνιος 2008-Νοέμβριος 2009) και φυσικά περιέχει αρκετές συνεργασίες με καλλιτέχνες και συγκροτήματα (Snoop Dogg, Gruff Rhys, Bobby Womack, Mos Def, Lou Reed, Mick Jones, Mark E. Smith, Paul Simonon, Kano,Yukimi Nagano, De La Soul και Hypnotic Brass Ensemble). Ο Damon Albarn έκανε αρκετά καλή δουλειά και οι guests εμπλουτίζουν τον δίσκο εξαιρετικά, αλλά θεωρώ ότι θα μπορούσε να υπάρχει ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα...Αρκετά τα τραγούδια που ξεχωρίζω: "On Melancholy Hill", "Plastic Beach", "Empire Ants", "Superfast Jellyfish", "Rhinestone Eyes" και φυσικά το "Stylo" με το εκπληκτικό video clip.

# 20 Broken Social Scene - Forgiveness Rock Record

Οι Broken Social Scene είχαν 5 χρόνια να βγάλουν studio album και επέστρεψαν με τον καλύτερο τρόπο...Ο 4ος δίσκος τους Forgiveness Rock Record ίσως να άξιζε να βρίσκεται ψηλότερα, παρ' όλα αυτά θεωρώ οτι είναι μια εξαιρετική δουλειά, από ένα συγκρότημα που εκματελεύεται με τον καλύτερο τρόπο τα πάρα πολλά άτομα που το απαρτίζουν, σ' αυτό το albmum δεν λείπουν και οι ενδιαφέρουσες συνεργασίες, π.χ. Feist, Emily Haines (Metric).
Τραγούδια που ξεχωρίζω είναι τα "Forced to Love", "Ungrateful Little Father", "Art House Director", "World Sick" και "Texico Bitches".

1. Album Of 00's + Album Of 2009

(21/9/2003)

Για τους Muse τα έχω πεί 100 φορές.Το Absolution το τοποθετώ νούμερο 1,διότι είναι από τις πιο ολοκληρομένες μουσικές δουλειές.Αυτός ο δίσκος περιέχει τα πάντα...rock,alternative progressive,electronica,μέχρι και metal στοιχεία.Για μένα αυτό το album σημαίνει πολλά και μερικά απο τα τραγούδια του άνετα θα ήταν στο mixtape της ζωής μου... Time Is Running Out,Hysteria,Stockholm Syndrome,Sing For Absolution,Butterflies And Hurricanes,Apocalypse Please,Thoughts Of A Dying Atheist και Endlessly.






(19/8/2009)

Αναμενόμενη η επιλογή μου,συνεχώς τους εξυμνώ και για τον συγκερκιμένο δίσκο έχω εκφραστεί πολλές φορές.Τον ακούω ακόμα και σήμερα συνεχώς,τον ξέρω,τον νιώθω,έχει γίνει κτήμα μου.Η ολοκλήρωση ήρθε οταν τους είδα ζωντανά πρίν απο έναν μήνα στο Βερολίνο.Πλέον έχω ολοκληρωμένη εικόνα...Είναι το κορυφαίο συγκρότημα,έτσι απλά.H αλήθεια είναι οτι ποτέ δεν περίμενα οτι θα υπάρχουν κάπου,κάποτε,κάποια άσχετα παιδαρέλια,τα οποία χωρίς να με ξέρουν θα μπορούν να με εκφράζουν τόσο καλά,να μιλούν για μένα μέσα από την τέχνη τους.Απλά ένα τεράστιο ευχαριστώ,ελπίζω να συνεχίσουν να το κάνουν για πολλά χρόνια ακόμα... Respect...

2. Album Of 00's + Album Of 2009

(23/1/2006)

Πόσες φορές να τα πώ..???Το κορυφαίο συκρότημα είναι οι Arctic Monkeys...To ξέρω δεν ακούγεται πολύ αντικειμενικό,αλλά αυτά τα συνομήλικα παλικαράκια απο το Sheffield μ' έχουν μαγέψει.Κάτι "βάζουν" στα τραγούδια τους και μ' έχουν προσυλητίσει,είμαι πλέον πιστός τους ακόλουθος.Δεν μπορώ να βρώ λόγια,απλά αυτός ο δίσκος μ' εκφράζει απόλυτα... Whatever People Say I Am,That's I 'M Not





(5/6/2009)

Ίσως ο καλύτερος φετινός δίσκος κατα τεκμήριο,επειδή όμως είμαι κομπλεξικός οι Kasabian θα είναι το νούμερο 2.Μάλλον φταίει και η αδυναμία που έχουν στους Oasis,μπορεί και η δήλωση τους,στην οποία αυτοχαρακτιρίζονται το κορυφαίο συγκρότημα αυτή τη στιγμή στο Νησί,ενώ όλοι ξέρουμε οτι κορυφαίοι είναι οι Arctic Monkeys..(sic).Για να το σοβαρέψω λίγο,είναι ένας καταπληκτικόσ δίσκος,ο πιο ώριμος των Kasabian και κατα τη ταπεινή μου γνώμη,πλέον τους αναγκάζει να πρωταγωνιστούν.Από συγκρότημα μεσαίου μεγέθους,πλέον γίνεται massive,με φανατικό κοινό και όλοι περιμένουμε την επόμενη δουλειά τους.Μέχρι τότε απολαμβάνουμε τα Fire,Thick As Thieves,Where Did All The Love Go?,Underdog,Vlad The Impaler,Fast Fuse,Ladie And Gentlemen,Roll The Dice και τη συνεργασία με τη Rosario Dawson, West Ryder Silver Bullet.